imieniny: Bazylego, Bernardyna
Menu witryny
- Jedna z legend
- Jabłonowo od XV wieku
- Piękno Jabłonowa
- Początek edukacji
- Mieszkańcy
- W czasach wojny światowej
- ----------------------------------------------
Cytat dnia
|
Za podróżnego bez biletu uważa się takiego podróżnego, który biletu nie posiada.
|
- --------------------------------------------
- --------------------------------------------
Gościmy
- --------------------------------------------
Krótko o Jabłonowie...
Jabłonowo - wieś położona w północnej Wielkopolsce, w gminie Ujście, przy szosie Ujście- Czarnków. Jest to mała, ale niezwykle malownicza wieś.
Najstarsze ślady życia sięgają w tym miejscu epoki neolitu. Na zamieszkałych tutaj terenach zamieszkiwali Prasłowianie, tj. Łużyczanie, po których pozostały znalezione szczątki naczyń glinianych i kości. Okres tej kultury przypada na lata 700- 400 p.n.e. Tu również odkryto brązowe bransolety, grób kloszowy i popielnice związane z kulturą pomorską.
W wieku XVI - XVII (może i wcześniej) drogi polne łączyły Jabłonowo z okolicznymi miejscowościami. Przez Jabłonowo przechodziły dwa połączenia drogowe z Chodzieżą i Czarnkowem. Część kupców z krajów południowych w swej drodze na północ podążała ze swymi towarami przez tą wieś.
Dziś Jabłonowo liczy około 600 mieszkańców. We wsi, obok starych zabudowań, nie brak osiedla domków jednorodzinnych oraz bloków mieszkalnych. Działają tu dwa zakłady: gospodarstwo rolne "Hobbit" po byłym PGR, oraz Zakład Drzewny "BOHARD".
W 1996 r., w obecności wicemarszałka Sejmu RP Marka Borowskiego, otwarto nowoczesną, trzyklasową szkołę podstawową. Szkoła przetrwała niestety tylko 5 lat z powodu niżu demograficznego. Teraz znajduje się w niej świetlica środowiskowa, a dzieci uczęszczają do szkoły w Kruszewie. Spośród 40 istniejących tu gospodarstw tylko 3 mają powyżej 50 ha. We wsi funkcjonują 2 sklepy spożywczo - przemysłowe, działa OSP. Wielką popularnością cieszy się Jabłonada - doroczny festyn sportowo - rekreacyjny, który odbywa się w lipcu.
Jabłonowo znane jest także z pewnej osobliwości. Jadąc w kierunku Czarnkowa, tuż za centrum wsi, mijamy niebezpieczny zakręt. Pochylenie stoku jezdni ku północy, osłonięcie jej od południa przez wysokie drzewa, powoduje zawilgocenie nawierzchni. Niewidoczna warstewka lodu, zwłaszcza wiosną i jesienią, nieuwaga kierowców i dziennie dochodzi tu nawet do kilku wypadków. Niektórzy mówią, że przejeżdżając przez tak piękną i ciekawą wieś, zawsze trzeba zwolnić.
